2 maja obchodzimy Dzień Flagi – święto dumy, refleksji i pamięci o historii, którą wspólnie tworzymy. Święto to, ustanowione przez Sejm w 2004 roku, aby uczcić biało-czerwone barwy narodowe, propagować szacunek do symboli państwowych oraz upamiętnić historyczne zawieszenie polskiej flagi na Reichstagu i Kolumnie Zwycięstwa w Berlinie 2 maja 1945 roku. Co roku tego dnia Polacy z dumą eksponują flagi na zewnątrz. Tego samego dnia świętujemy również Dzień Polonii i Polaków za Granicą, bo biało-czerwona jednoczy nas niezależnie od miejsca, w którym żyjemy.
Flaga Polski jest z nami we wszystkich ważnych chwilach. Podczas wydarzeń podniosłych i uroczystych, ale także w dni żałoby po stracie wybitnych i odważnych Polaków, w momentach wzruszeń i radości.
Oto kluczowe powody i kontekst tego święta:
Symbolika historyczna: 2 maja 1945 r. polscy żołnierze 1. Dywizji Kościuszkowskiej zawiesili biało-czerwone barwy w Berlinie, co było symbolem zwycięstwa.
Data ta znajduje się między Świętem Pracy (1 maja) a Świętem Narodowym 3 Maja, co pozwala na ciągłość obchodów patriotycznych.
Kontekst historyczny PRL: Władze PRL zmuszały do zdejmowania flag po 1 maja, aby nie eksponowano ich w dniu zniesionego wówczas święta 3 maja. Ustanowienie 2 maja dniem flagi jest również symbolicznym „przywróceniem” szacunku do barw w tym czasie.
To edukacja i patriotyzm. Święto ma na celu upowszechnianie wiedzy o tożsamości narodowej i zachęcenie do wywieszania flag w miejscach publicznych.
